ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΣΑΛΙΔΗ 14/3/2012

AddThis Social Bookmark Button

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ πρ. ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗ Β’ ΠΕΡ. ΑΘΗΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΣΑΛΙΔΗ

(ΑΘΗΝΑ, 14 Μαρτίου 2012)

        Ο Γιάννης Πασαλίδης είναι μια από τις ευγενέστερες φυσιογνωμίες του νεότερου ελληνισμού. Ένας σπουδαίος άνθρωπος, επιστήμονας, αγωνιστής και πολιτικός.

        Η ζωή του είναι ταυτισμένη με τις αξίες και τα ιδανικά της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Έζησε και έδρασε σε δύσκολους καιρούς, όταν η υπεράσπιση αυτών των ιδανικών σήμαινε διακινδύνευση της ζωής και της ελευθερίας, αλλά ποτέ δε δίστασε και ποτέ δεν δείλιασε.

        Υπερασπίστηκε με αξιοπρέπεια, θάρρος αλλά και με παράδειγμα της ιδιωτικής του ζωής τις ιδέες του. Δεν πλούτισε ούτε από την πολιτική, ούτε από την ιατρική, την οποία εξάσκησε ως αληθινός Σαμαρείτης.

        Γεννήθηκε φτωχός και πέθανε φτωχός με μόνη περιουσία ένα σπιτάκι στο Βέρμιο. Αλλά έζησε πάμπλουτος σε εμπειρίες, δράση και δημιουργία και κληροδότησε στην οικογένειά του ένα σπουδαίο όνομα και στον τόπο μια παρακαταθήκη προσφοράς κι ένα υπόδειγμα πολιτικού ήθους.

        Στη διαδρομή του από την Σάντα της Τραπεζούντας στην Οδησσό και στην Μόσχα, στο Σοχούμ της Γεωργίας κι από εκεί στη Θεσσαλονίκη, αυτός ο αυθεντικός Έλληνας του Πόντου, ο μενσεβίκος, ο βουλευτής στη Δούμα της Γεωργίας, ο κυνηγημένος από τους μπολσεβίκους, ο βουλευτής στην εθνοσυνέλευση του 1923, διαμόρφωσε μια βαθειά δημοκρατική συνείδηση. Δεν είναι τυχαίο ότι, αν και πρόσφυγας, αντιτάχθηκε στην εκτέλεση των έξι.

        Ο Πασαλίδης προσπάθησε σε όλη του τη ζωή να δημιουργεί προϋποθέσεις συνεννόησης και να υπερβαίνει τα πάθη που οδηγούσαν σε ακραίες επιλογές. Αλλά ήταν ταυτόχρονα και ένας θαρραλέος μαχητής, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν την δράση. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του ΕΑΜ. Συνελήφθη από τους γερμανούς κατακτητές και φυλακίσθηκε στο Επταπύργιο.

        Ίδρυσε το 1951 την ΕΔΑ, κι όπως είχε πει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, αν και δεν είχε καμία σχέση με την «γραμμή» του Ζαχαριαδικού ΚΚΕ, έγινε, ουσιαστικά, η ασπίδα προστασίας και το στήριγμα του διωκόμενου κόσμου της Αριστεράς που ζούσε τις δραματικές, συνέπειες του εμφυλίου και της μετεμφυλιακής περιόδου.

        Ο Πασαλίδης ηγήθηκε της ΕΔΑ από την ίδρυσή της μέχρι την 21 Απριλίου 1967.

        Κατάφερε να την οδηγήσει στις εκλογές το 1958 στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με ποσοστό 24%,καταφερε να την καταξιώσει σαν μια κοινοβουλευτική δύναμη αξιόπιστη και δυναμική, σε συνθήκες ακραίας πόλωσης, σε καθεστώς ουσιαστικά διωγμού, έχοντας απέναντι όλο το επίσημο κράτος αλλά και το φοβερό παρακράτος που τρομοκρατούσε συστηματικά τους πολίτες στα αστικά κέντρα και στην ύπαιθρο.

        Πρέπει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι η λειτουργία της ΕΔΑ εκείνη την περίοδο ήταν μια διαρκής άσκηση ισορροπίας ανάμεσα σ’ένα εχθρικό πολιτικό σύστημα και σε ένα τουλάχιστον καχύποπτο        ΚΚΕ, η ηγεσία του οποίου δεν είδε ποτέ με «καλό μάτι» τους ηγέτες της ΕΔΑ, οι περισσότεροι από τους οποίους –με πρώτο τον Πασαλίδη- δεν ήταν «κομματικοί». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι για την τότε ηγεσία του ΚΚΕ, η ΕΔΑ ήταν ένας «αναγκαίος συμβιβασμός», ένα «αναγκαίο κακό» ίσως, συνέπεια της ήττας του εμφυλίου. Και, ενδεχομένως, ένα «ενδιάμεσο στάδιο». Η ιστορία απέδειξε ότι, δυστυχώς, η ΕΔΑ ήταν μια παρένθεση –όπως παρένθεση υπήρξε και η έκρηξη του δημοκρατικού, λαϊκού κινήματος μεταξύ 1963-1965. Η «δημοκρατική άνοιξη» δεν μπορούσε να διαρκέσει σε μια Ελλάδα που ήταν «δεμένη χειροπόδαρα», παρά τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, στο μετεμφυλιακό και ψυχροπολεμικό άρμα της εξάρτησης. Αυτό τα εξέθρεψε το παρακράτος, που οδήγησε στην δολοφονία του Λαμπράκη, στο σαμποτάζ του Έβρου και στα Ιουλιανά, στην εκτροπή και τελικά στη δικτατορία.

        Ο Γιάννης Πασαλίδης, έφυγε από τη ζωή μέσα στη δικτατορία, ευρισκόμενος σε «κατ’οίκον περιορισμό». Άφησε σε όλους μας μια παρακαταθήκη συνέπειας και ήθους, αλλά κι ένα πολιτικό παράδειγμα μετριοπάθειας και καταλλαγής σε μια από τις πιο δύσκολες και σκοτεινές περιόδους της νεότερης ιστορίας μας.

        Ένα παράδειγμα εξαιρετικά επίκαιρο και αναγκαίο στη σημερινή εποχή που έχει ανάγκη από πρότυπα όπως ο Πασαλίδης.

 

Additional information