ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ 27-11-14

AddThis Social Bookmark Button

IMG 2012 07 08 9 356ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ 27-11-2014

Ομιλία του πρώην Προέδρου της Βουλής και βουλευτή β’ περιφ. ΠΑΣΟΚ Αθήνας Απ. Κακλαμάνη, στη συζήτηση για το νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας «Έρευνα και Τεχνολογία»

Προεδρεύων: Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Κυρία Πρόεδρε, αυτή η Βουλή θα μείνει στην ιστορία μας και θα κριθεί καθένας για ό,τι έκανε σωστό, για ό,τι σωστό αρνήθηκε ή απέφυγε να κάνει για να σωθεί η πατρίδα μας.

Αυτή η  περίοδος της Βουλής συνέπεσε με μια κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση αξιών και αρχών, ως ηθική κρίση και σταδιακά κατέληξε σε οικονομική και κοινωνική κρίση.  Την εικόνα αυτής της κρίσης δίνει σήμερα ολόκληρη η χώρα, από το Κοινοβούλιο σε όσους παρακολουθούν τη συνεδρίασή μας, μέχρι τις πλατείες και τους δρόμους  της πρωτεύουσας με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων.

Εύχομαι να μην οδηγηθούμε σε μια εθνική κρίση, όπως εκείνες που έχω ζήσει στο παρελθόν.

Είχαμε την τύχη να γεννηθούμε σε μια χώρα, προνομιακή από πολλές πλευρές, αλλά σε μία περιοχή τη Βαλκανική που κάθε δυο-τρεις γενιές γίνεται και μία αναδιάταξη συνόρων, αφού προηγηθούν αιματηρές συγκρούσεις, είτε εμφύλιες είτε διακρατικές συγκρούσεις.

Έκκληση απευθύνω σε όλους μας, ατομικά σε καθέναν από εμάς και συλλογικά σε όλους όσοι υπηρετούν θεσμούς που δεν πρέπει να τους αφήσουμε να οδηγηθούν στην πλήρη απαξίωση. Με πρώτο το Κοινοβούλιο,

Εκφράζει άμεσα και αυθεντικά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη λειτουργία –είτε την εκτελεστική είτε τη δικαστική- τη λαϊκή κυριαρχία, που αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας.

Είναι ώρα συγκλίσεων. Είναι ώρα για εθνική ενότητα. Να κατέβουν οι τόνοι μιας στείρας αντιπαράθεσης για πράγματα που θα αποδειχθούν «αδειανά πουκάμισα». Η κρίση είναι ενεργός, τα θύματά της πολλαπλασιάζονται και οφείλουμε ως  Έλληνες, να μην αφήσουμε να ολοκληρωθεί αυτή η κρίση με ένα νέο εθνικό διχασμό.

Σήμερα, που πιστεύω ότι είναι πραγματικά η πιο δύσκολη ώρα στις διαπραγματεύσεις που γίνονται με άτεγκτους δανειστές -όπως είναι πάντα οι δανειστές- οι πολιτικές και οι πολιτειακές ηγεσίες της χώρας πρέπει να συνειδητοποιήσουν τι αυτήν τη στιγμή ο ελληνικός λαός και η χώρα έχουν ανάγκη και μας ζητούν ενότητα και εθνική ομοψυχία. Και όταν επανέλθουμε σε ομαλές συνθήκες, τότε ας συνεχίσουν οι πατροπαράδοτοι καυγάδες μας.

Θα πω δυο λόγια για το νομοσχέδιο, κυρία Πρόεδρε.

Παρακολούθησα και τις τρεις μέρες έναν πραγματικά γονιμότατο διάλογο, ο οποίος, όμως, κύριε Υπουργέ, αδικεί το νομοσχέδιό σας. Δεν έπρεπε να δεχθείτε, δεν έπρεπε να δεχθεί και το Προεδρείο της Βουλής, δεν έπρεπε να δεχθεί, επιτέλους –αντί να απευθύνει εκκλήσεις- η Διάσκεψη των Προέδρων και η Ολομέλεια της Βουλής για μια ακόμα φορά να «πνίγεται» σε πλήθος άσχετων, με θέμα ένα νομοσχέδιο στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη της χώρας, τροπολογιών, ένα νομοσχέδιο για έναν πολύ σημαντικό τομέα, όπως  συνομολογήθηκε από όλες τις πλευρές.

Ουσιαστικά, ήταν ένας επαναστατικός νόμος ο 1514/1985 όπως εγώ τον γνώρισα, ένας νόμος στο πλαίσιο μιας ειρηνικής επανάστασης που έγινε τη δεκαετία του 1980, ο οποίος πήγε «στράφι», γιατί και τότε το ελληνικό δαιμόνιο ήταν όχι να δούμε πώς θα βγει η χώρα στους νέους ορίζοντες, αλλά ποιος θα κατακτήσει την  «ενός ανδρός αρχή».

Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Δημοκρατία σαράντα χρόνια δεν μπορεί να λειτουργεί με την ενός ανδρός αρχή. Ο ίδιος ο Θεός –λέει η Εκκλησία- έκανε λάθος. Είχε δίπλα έναν άγγελο. Όμως, ήταν ο διάβολος. Άρα, δεν μπορεί κατά μείζονα λόγο ένας άνθρωπος να είναι αλάθητος. Θα έχει την «αυλή» του, θα έχει τα συμφέροντα που θα καραδοκούν είτε να εκβιάσουν και να αποκεφαλίσουν είτε να υπονομεύσουν και να συναλλαγούν.

Αυτές είναι οι απόψεις τις οποίες έχω και συχνά τονίζω για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Ο νόμος αυτός, κύριε Υπουργέ, ξέρετε ότι είναι σε αναστολή, γιατί το 2008 κάποιοι εγκέφαλοι σκέφθηκαν να τον αναθεωρήσουν.

Τελικά, η έρευνα, η τεχνολογία, οι καινοτομίες, που χρειάζεται η οικονομία και χρειάζεται η χώρα, προχωρούν με βήμα σημειωτόν, ανάλογα με το τι θα μας έρθει απέξω. Έχουμε κρεμαστεί οι πάντες στο ΕΣΠΑ και τα κοινοτικά προγράμματα, όπως έγινε και σε άλλες νότιες χώρες, παράλληλα και με τη διαφθορά.

Και τώρα, κύριε Υπουργέ, σε ένα πραγματικά πολύ σημαντικό νομοσχέδιο τι τα θέλατε και δεχθήκατε ένα σωρό τροπολογίες για άσχετα θέματα;

Για το νομοσχέδιο, λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, εγώ έχω υπόψη μου το κοινό υπόμνημα πρυτάνεων και προέδρων των ΤΕΙ, οι οποίοι επικροτούν το νομοσχέδιο αλλά και ζητούν κάποια συγκεκριμένα πράγματα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ (Υπουργός Παιδείας): Έχουν γίνει δεκτά.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Από αυτά ορισμένα έγιναν δεκτά. Εγώ σας λέγω μόνο ένα χαρακτηριστικό: Όλα αυτά τα κέντρα στηρίζονται –μην φανεί παράξενο- εκτός από τους σπουδαίους ερευνητές που έχουμε και σε αυτούς που βοηθούν, στους υπότροφους. Κύριε Υπουργέ, πώς θα είναι σύμβαση εργασίας η σχέση απασχόλησης ενός υπότροφου σε ένα πρόγραμμα; Πώς θα εξαρτάται η απασχόλησή του από την κοινή υπουργική απόφαση που θα βγάλει ο Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου και διά περιφοράς θα υπογράφουν άσχετοι Υπουργοί;

Ας μην συνεχίσω επ’ αυτού. Παρακαλώ γράψτε: «Δεν συνάπτουν συμβάσεις. Απασχολούνται.» Και εκεί δεν χρειάζεται ούτε απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ούτε ΑΣΕΠ ή οτιδήποτε άλλο. Χρειάζεται έλεγχος, αξιολόγηση δίκαιη και αντικειμενική που αυτήν τη στιγμή δεν γίνεται. Γίνεται για τα πρόσωπα και όχι για το έργο συνολικά ενός ερευνητικού κέντρου. Αυτό είναι το κλειδί.

Γνωρίζετε τις απόψεις μου σχετικά με το σφαγιασμό του τομέα  Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης στη χώρα μας που έγινε για συντεχνιακούς -και μόνο- λόγους και μάλιστα τελικώς  σε βάρος εκείνων που υποτίθεται ότι όσοι τους εκφράζουν ως συντεχνία, όπως το ΤΕΕ, εκπροσωπούν και τα συμφέροντά τους! Αυτή είναι η πολεμική και η αντιπαράθεση και η παραγνώριση του μεγάλου ρόλου χιλιάδων αποφοίτων των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.

 Εδώ θα ήθελα να επισημάνω κάτι που το ξέρετε αλλά θέλω να το ακούσουν όλοι: Τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα είναι εκείνα που μπορούν με εφαρμοσμένη έρευνα, να αξιοποιήσουν τη βασική έρευνα είτε πανεπιστημιακών είτε εξωπανεπιστημιακών ερευνητικών κέντρων. Εάν διαβάσετε –και θα το διαβάσατε ασφαλώς- το υπόμνημα της Ένωσης Ελλήνων Ερευνητών, του «Δημόκριτου», του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, θα δείτε γόνιμες πραγματικά προτάσεις και σκέψεις.

 Γιατί σας το αναφέρω αυτό τώρα; Διότι ένας νόμος όπως αυτός, θα έπρεπε να είναι περισσότερο νόμος-πλαίσιο και όχι λεπτομερειακός. Σε κάθε περίπτωση, όπως είναι σας αφήνει περιθώρια να δείτε κάποια ζητήματα και εσείς και οι υπηρεσίες του Υπουργείου. Και τα ιδρύματα τα ίδια πρέπει να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο ανάμεσά τους. Και βέβαια η Πολιτεία πρέπει να είναι δίκαιη στην αντιμετώπισή τους, όπως θα πρέπει να είναι και σε ό,τι αφορά τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

 Δεν μπορεί να περιορίζονται ώρες εργαστηριακών μαθημάτων στα ΤΕΙ αντί να ενισχύονται και αντίθετα, μαθήματα θεωρητικά, στα οποία φυσικά δεν πηγαίνουν και πολλοί σπουδαστές, ενισχύονται στις προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού.

Τέλος, επειδή το νομοσχέδιο έχει θέματα κυρίως όσον αφορά τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, θέλω να σας πω, κύριε Υπουργέ, ότι όποιος σκέφτηκε τη διάστιξη «Χημεία ή Πληροφορική», δεν το μελέτησε καλά το ζήτημα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ (Υπουργός Παιδείας): Η Βουλή το ψήφισε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Την άποψή μου σας λέω γι’ αυτόν που το εισηγήθηκε. Επήνεσα το νομοσχέδιό σας. Είναι στρατηγικής σημασίας, με όποια αδυναμία και αν έχει. Όμως, ο πλούτος της χώρας μας, όπως είπα στον κ. Μανιάτη προχθές, δεν είναι ο ορυκτός πλούτος, τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο. Είναι το περιβάλλον. Είναι ό,τι ζούμε σε αυτήν την πραγματικά προνομιακή χώρα.

Εγώ, όπως ίσως γνωρίζετε, ως Υπουργός Παιδείας από τη δεκαετία του ’80 εισήγαγα την πληροφορική στα σχολεία. Κάναμε τις πρώτες αγορές των προσωπικών υπολογιστών.

Είναι μεγάλη υπόθεση η Πληροφορική. Η Παιδεία, όμως, δεν είναι για να κατασκευάσει μόνο ανθρώπους- μηχανές. Γι’ αυτό είμαι αντίθετος και στη θεωρία που πρωτοάκουσα εδώ από την πρώην Υπουργό και προσωπική μου φίλη, την κυρία Διαμαντοπούλου, για την αριστεία.

Τι σημαίνει «αριστεία»; Σημαίνει π.χ. ότι για να κάνουμε αρίστους στα πειραματικά σχολεία στα οποία εκπαιδεύονται πηγαίνουν οι μέλλοντες δάσκαλοι και καθηγητές, δεν γίνεται κλήρωση αλλά εξετάσεις εισαγωγής. Αλλά που θα πάνε όταν γίνουν δάσκαλοι και καθηγητές; Εκεί που θα πάνε να διδάξουν, θα έχουν παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων και όλων των επιπέδων νοηματικής ωριμότητας. Δηλαδή, αυτοί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αύριο θα διδάξουν σε αρίστους;

Αυτά είναι και πολιτισμική και δημοκρατική διολίσθηση. Διορθώστε το, σας παρακαλώ. Δεν μπορείτε τώρα, αλλά διορθώστε το.

Κανείς δεν θα έχει αντίρρηση, γιατί η κοινωνία μας, κυρία Πρόεδρε, δε χρειάζεται επιστήμονες μόνο με τεχνικές δεξιότητες. Χρειάζεται και επιστήμονες με συναισθηματικές δεξιότητες και ευαισθησίες, με κοινωνικές δεξιότητες. Αλλιώς, θα κάνουμε έρευνες και επιστήμονες για να κάνουμε ατομικές βόμβες ή ό,τι γίνεται σήμερα.

Και ξέρετε ότι η χρηματοδότηση π.χ. στο MIT, σε αυτά τα ιδρύματα στην Αμερική, έχει να κάνει περισσότερο με την παραγωγή πολεμικών μέσων παρά  πραγματικής ανάπτυξης της οικονομίας μιας χώρας όπως οι ΗΠΑ, όπου σαράντα εκατομμύρια είναι άνεργοι και εκτός ασφαλιστικού συστήματος. Ο Ομπάμα πέφτει, διότι προσπαθεί να αλλάξει κάτι σε αυτό το καθεστώς, στο οποίο δυστυχώς διολισθαίνουμε και εμείς.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά):Ευχαριστούμε, κύριε Πρόεδρε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Κυρία Πρόεδρε, με την ανοχή όλων επιτρέψτε μου να πω κάτι ακόμα, γιατί κράτησα μια σημείωση.

Κύριε Υπουργέ, πολλά λέγονται για τα κονδύλια, τα έργα του ΕΣΠΑ κλπ.. Έχετε υπόψιν σας ότι υπάρχει το προσωπικό Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου –τα οποία εποπτεύονται και από το Υπουργείο σας και από άλλα Υπουργεία- που έχει στερηθεί ό,τι έπαιρναν από έργα του ΕΣΠΑ, ενώ   με την ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο συνεχίζουν και ορθώς τα παίρνουν οι εκπαιδευτικοί, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί το είχαν πριν ως κίνητρο για την περίφημη απορρόφηση κονδυλίων και τώρα το στερούνται. Είναι παράληψη κατά τη μεταφορά και αυτών στο ενιαίο μισθολόγιο και πρέπει να διορθωθεί.

Τέλος, σας παρακαλώ πολύ για το εξής: Δεν είναι αμαρτία να είναι τριακόσιοι εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα; Προκηρύχθηκαν θέσεις αλλά σε ειδικότητες που δεν τους αφορούν και έμειναν κενές κι αυτοί υπό απόλυση. Δεν είναι μεταχείριση αυτή. Πρέπει να τελειώσει.

Θα μου πείτε ότι και αυτό το παραλάβατε από πριν. Από πριν παραλάβατε και πολλά δεινά, διότι και τότε με μια τροπολογία με είκοσι πέντε άρθρα ήρθαν εδώ. Κανείς δεν πρόφταινε να τα διαβάσει και έτσι επήλθε ένα καταστρεπτικό πλήγμα στη δευτεροβάθμια τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, με την κατάργηση των μισών τμημάτων των επαγγελματικών σχολών.

Τώρα λέμε –το λέτε εδώ κι εσείς- για την τάξη μαθητείας. Ωραία, θα κάνουμε και εξαγωγή χωρίς να ξέρουμε πού θα πάνε ή τι θα κάνουν. Γιατί εδώ εμείς –η βιομηχανία μας δηλαδή- για την ώρα δεν είμαστε σε θέση να καλύψουμε πολλές θέσεις μαθητείας.

Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

[…….]

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Χρήστος Μαρκογιαννάκης)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Γνωρίζετε άριστα τον Κανονισμό.

Καταρχήν, όποιος επικαλείται προσωπικό θέμα, όπως γνωρίζετε άριστα, κατά τον Κανονισμό δεν σημαίνει ότι δικαιούται να πάρει και το λόγο. Ο Πρόεδρος κρίνει. Και αν κρίνει ότι δεν υπάρχει προσωπικό θέμα αλλά παρ’ όλα αυτά ο αιτούμενος το λόγο επιμένει, ερωτάτε το Σώμα από τον Πρόεδρο.

Κατά τη γνώμη μου, -επειδή τη διάταξη τη ξέρετε, αλλά είπα ότι υπάρχει υπερβολική μεγαθυμία- δίνεται αυτή η εικόνα, κύριε Πρόεδρε και ζητώ συγγνώμη από όλους. Δεν θέλω να πω ότι είμαι πιο ευαίσθητος εγώ, αλλά το Κοινοβούλιο, όπως κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν ορισμένοι Βουλευτές, μοιάζει με  τηλεοπτικό πάνελ. Σας βεβαιώ ότι πολύς κόσμος δεν βλέπει το κανάλι της Βουλής, διότι όταν πάει να παρακολουθήσει απόψεις και συζητήσεις,  βλέπει αυτό το θέαμα και αλλάζει κανάλι.

Επαναλαμβάνω για τρίτη φορά τη μεγαθυμία σας που υπάρχει. Κάποτε είπε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «λαοκρατία αλλά και νόμος». Εδώ ο Κανονισμός είναι νόμος.

Εγώ ζήτησα την άδειά σας, γιατί ο καθένας, όπως είπατε, αισθάνεται την ελευθερία να λέει εδώ ό,τι νομίζει και ό,τι θέλει, χωρίς και να το τεκμηριώνει. Ήθελα να πω πολύ απλά επειδή ως Υπουργός Παιδείας είχα την ευθύνη για τέσσερα χρόνια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ότι το 1985 έληξε το θέμα της σύνδεσης νέων πανεπιστημίων ή νέων ΤΕΙ. Από εκεί και πέρα, τα τμήματα πανεπιστημίων ή τμήματα ΤΕΙ όπου ιδρύθηκαν εκτός των campus κάθε Ιδρύματος  ήταν έξω από το σχεδιασμό για κάθε Ίδρυμα για το οποίο προφανώς υπήρξε αντίστοιχη μελέτη του. Αυτό είναι το θέμα. Είχα αρνηθεί να γίνει οπουδήποτε, οποιοδήποτε άλλο τμήμα ακόμη και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου. Τουλάχιστον οι πανεπιστημιακοί  που είνα εδώι, θα πρέπει να τα ξέρουν.

Additional information