ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΥΛΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ 73Η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ «ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ» 12/6/2016

AddThis Social Bookmark Button

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΠ. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΥΛΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

 ΓΙΑ ΤΗΝ 73Η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ «ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ»

                                                                                         12/6/2016

Πέρασαν 75, σχεδόν, χρόνια. Κι όμως, παραμένει ζωντανή στην εθνική συλλογική μας μνήμη, όπως όλα τα μεγάλα κατορθώματα του λαού μας, η ΜΑΧΗ της ΠΟΡΤΑΣ.

Εδώ, στην Πύλη Τρικάλων, γράφτηκε μια από τις πιο ηρωικές σελίδες της Εθνικής μας Αντίστασης κατά της τριπλής φασιστικής κατοχής 1940-44, Ιταλών, Γερμανών, Βούλγαρων.

Η Μάχη της Πόρτας, έχει όλα τα χαρακτηριστικά που επιβεβαιώνουν το αρχέγονο αγωνιστικό φρόνημα των Ελλήνων.

Από τον Μαραθώνα μέχρι την Πίνδο. Αγώνες και θυσίες αιώνων και ποταμοί αίματος, που πότισαν το δένδρο της Ελευθερίας μας.

Εκείνο το καλοκαίρι του ΄43, 210 Έλληνες αντάρτες, αποφασισμένοι να δώσουν και τη ζωή τους, αντιμετώπισαν  4.000 Ιταλούς της επίλεκτης φασιστικής Μεραρχίας Πιναρόλο.

Η Μάχη έληξε με τη συντριβή των φασιστών και αποτέλεσε αποφασιστικό πλήγμα στις επιχειρησιακές δυνατότητες του κατακτητή, αλλά, κυρίως, στο ηθικό των ανδρών του.

Όμως, εδώ σήμερα, δεν βρισκόμαστε μόνο για να τιμήσουμε τους ήρωες της Μάχης περιγράφοντας απλώς τα ηρωικά τους κατορθώματα.

Και εδώ σήμερα και σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, σε τέτοιες, ιδιαίτερα, στιγμές, πρέπει ν’ αναστοχαζόμαστε τα κίνητρα, τα ιδανικά που ενέπνευσαν αυτούς τους αγώνες και τους στόχους των αγωνιστών και του λαού μας.

Για ν’ αντλούμε διδάγματα χρήσιμα για τη μελλοντική μας πορεία ως λαού και ως έθνους.

Είναι καιρός να σταματήσει η επιφανειακή προσέγγιση της Ιστορίας μας, που χαρακτηρίζει, όχι μόνο την ελληνική πολιτεία, την εκπαίδευση, αλλά, σε μεγάλο βαθμό, και την ελληνική κοινωνία, την οικογένεια, τους πολίτες.

Όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη της εποποιίας του 1940-1944.

Είμαστε ο μόνος Λαός της Ευρώπης που μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντί να αφοσιωθεί στην ανοικοδόμηση της χώρας, εξολοθρεύτηκε σε έναν εμφύλιο και έχασε τρεις ακόμα δεκαετίες, από το 1950 μέχρι το 1974, για ν' αποκτήσει πραγματική Δημοκρατία. Γιατί, από τον Εμφύλιο περάσαμε στο καθεστώς του παρασυντάγματος και των έκτακτων μέτρων κι από εκεί, ύστερα από μια μικρή άνοιξη, στην εφτάχρονη βαρυχειμωνιά της δικτατορίας και τη μεγάλη τραγωδία της Κύπρου.

Είμαι υπερήφανος γιατί συμμετείχα ως μέλος της τότε κυβέρνησης, στη μεγάλη, ειρηνική επανάσταση που στη δεκαετία του 1980, έκλεισε το κεφάλαιο της διαίρεσης των Ελλήνων σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα» και έδωσε στην Εθνική Αντίσταση, την καθολική αντίσταση του λαού μας, τη θεσμική αναγνώριση που της αξίζει.

Αλλά το «σαράκι» που μας κατατρώει, δεν ξεριζώνεται με νόμους και διατάγματα.

Ο διχασμός επανέρχεται κάθε τρις και λίγο στον εθνικό μας βίο, για να μας γεμίσει με μίσος και, τελικά, να καταστρέψει την κάθε γενιά.

Ανήκω στη γενιά που έζησε όλη αυτή την περιπέτεια και πλήρωσε πολύ ακριβά τον δεύτερο εθνικό μας διχασμό, του εμφυλίου και όσα διχαστικά ακολούθησαν. Ανατριχιάζω, όταν σκέφτομαι ότι μπορεί, μέσα από τη σημερινή κρίση, να τριτώσει το μεγάλο αυτό κακό.

Δε θέλω σε μια τέτοια επέτειο να κάνω αναφορές σε ζητήματα της «τρέχουσας» πολιτικής.

Θέλω μόνο να απευθύνω μια έκκληση: να ανοίξουμε όλοι τα μάτια μας και τα αυτιά μας. Και πρωτίστως την καρδιά μας.

Να ακούσουμε ο καθένας την «αλήθεια» του άλλου.

Και να προσπαθήσουμε να «συναντηθούμε» εκεί όπου για όλους μας θα είναι εφικτό.

Ανησυχώ βαθιά για την εθνική μας πορεία, για το μέλλον των νέων ανθρώπων, για το μέλλον της πατρίδας.

Η βαθιά οικονομική κρίση, οδηγεί σε όλο και πιο βαθιά κοινωνική κρίση.

Ταυτόχρονα, η πατρίδα μας πιέζεται επικίνδυνα σε όλη την έκταση του εξωτερικού της μετώπου. Αιγαίο, Θράκη, ανατολικά. Θεσπρωτία, από δυτικά με ανοιχτά προβλήματα και στο Βορρά.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου όλοι αντιλαμβανόμαστε, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τοποθέτηση και τα βιώματά μας, ότι κινδυνεύουμε άμεσα να ξαναζήσουμε μια εθνική και κοινωνική καταστροφή.

Αλλά, πιστεύω ότι μπορούμε να την αποφύγουμε, αν, έστω και τώρα, ενωθούμε σε μια κοινή εθνική προσπάθεια, αναγνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας κάθε πλευρά την ευθύνη και τα βάρη που της αναλογούν, ώστε όλοι μαζί να κοιτάξουμε μπροστά αφήνοντας στον ιστορικό να κρίνει πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ.

Αυτή θα είναι άλλωστε η έμπρακτη απόδοση τιμής στη Γενιά της Εθνικής Αντίστασης και σε κάθε Γενιά που αντιστάθηκε, αγωνίστηκε και θυσιάστηκε με το όραμα μιας Ελεύθερης, Δημοκρατικής Ελλάδας.

Additional information