ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ «ΕΤΗΣΙΑΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ 2007 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ «ΕΤΗΣΙΑΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ 2007 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ» (5/6/08)

          Αγαπητέ Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι, καλωσορίζω και εγώ τους εκπροσώπους της ομογένειας στην Αίθουσα. Εγώ αισθάνομαι ιδιαίτερη ικανοποίηση γιατί έχουμε κλείσει δώδεκα χρόνια λειτουργίας της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που συνέδεσε το Κοινοβούλιό μας με τον απανταχού της γης Ελληνισμό. Είμαι πραγματικά υπερήφανος, διότι η Βουλή τότε ομοφώνως αποδέχθηκε την πρότασή μου μαζί μ' άλλες δυο προτάσεις, το αποτέλεσμα των οποίων στην πορεία δεν με κάνει και ιδιαιτέρως ευτυχή.

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΙΔΑ: «ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΙΔΑ: «ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ» (24/05/08)

            «Που είναι οι άνθρωποι;», αναρωτιόταν πριν από μισό και πάνω αιώνα, η Άννα  Φρανκ.
            Οι άνθρωποι ήταν απόντες. Η ίδια, η οικογένειά της και εκατομμύρια συνανθρώπων μας όπως εκείνη, εξοντώθηκαν, αλλά το ημερολόγιο που πρόλαβε να κρατήσει έγινε σύμβολο αντίστασης απέναντι στη ναζιστική βαρβαρότητα.
            Η γενοκτονία, η εθνοκάθαρση αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ» (21/05/08)

Είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση που με διακατέχουν απόψε για την ευκαιρία που μου δίνεται να συμμετάσχω στην παρουσίαση της εξαιρετικής επιστημονικής δουλειάς που αποτυπώνεται στο βιβλίο «Συνταγματικά κείμενα των Ιονίων Νήσων». Και οφείλεται σε τρεις λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι βρισκόμαστε απόψε σ’ αυτό το χώρο όπου χτύπησε η καρδιά του πρώτου υβριδιακού, έστω, μορφώματος ελληνικού κράτους, ύστερα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Αναφέρομαι στη «Δημοκρατία των Ηνωμένων Επτά Νήσων».

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΕΠΟΝΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΕΠΟΝΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» (16/04/08)

Η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα χαρακτηρίζεται από τη γενίκευση της αμφισβήτησης των θεσμών, οι οποίοι συναπαρτίζουν τον ηθικό πυρήνα και το αξιακό φορτίο της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.
Στο επίκεντρο της αμφισβήτησης αυτής, βρίσκεται το ζήτημα της αξιοκρατίας.
Διευρύνεται συνεχώς η πεποίθηση ότι η ανάδειξη σε θέσεις ευθύνης  και στα κέντρα λήψεως αποφάσεων είναι αποτέλεσμα αδιαφανών και αναξιοκρατικών διαδικασιών και επιλογών και όχι δίκαιη και κοινωνικά χρήσιμη επιβράβευση προσόντων και αποτελεσματικότητας, προσφοράς και ήθους.
Το φαινόμενο και οι επιπτώσεις της αναξιοκρατίας σε κάθε τομέα ατομικής ή κοινωνικής δράσης από τη στενότερη επαγγελματική και την ευρύτερη επιχειρηματική, μέχρι την κατεξοχήν πνευματική και ακαδημαϊκή, ακόμα και στην τέχνη και τον πολιτισμό είναι τόσο ορατά, όσο και η αδυναμία της κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος να τα αντιμετωπίσουν.
Η πραγματικότητα αυτή οδηγεί ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας στην αποστασιοποίηση από τις αξίες της συμμετοχής, της κοινωνικής και πολιτικής δράσης, ακόμη και από την ίδια την ευγενή φιλοδοξία για διάκριση στον πολιτικό στίβο, όπως συνέβαινε όταν τούτο δεν ήταν υπόθεση καριέρας, αλλά συνεπαγόταν προσωπικό κόστος και θυσίες.
Εδραιώνεται, έτσι, η αντίληψη ότι η ίδια η πολιτική είναι, κυρίως, υπόθεση συναλλαγής και υποταγής σε ολιγαρχικά συμφέροντα. Δυστυχώς, η αντίληψη αυτή, αν και αδίκως, εκφράζεται σαρωτικά, αντανακλά την εικόνα της πολιτικής ως ιδεολογικής διεργασίας και πράξης με τη μορφή της κρατικής εξουσίας ή άλλη, όπως τη βλέπουμε, σήμερα. Από τους νόμους που ψηφίζονται και τις αποφάσεις που λαμβάνονται για οικονομικά ή κοινωνικά ζητήματα, με ταξικά ή άλλα ιδιοτελή κριτήρια, μέχρι τη λειτουργία των κομμάτων και την αναξιοκρατική πολιτική παραγωγής στελεχών τους.
Σε αυτή συμβάλλει, πλέον, ίσως και καθοριστικά, ο αυξανόμενος ρόλος των οικονομικών παραγόντων  «χορηγών» κομμάτων ή στελεχών τους, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους και ειδικότερα των επιχειρηματιών των Μ.Μ.Ε. στην επιλογή και επιβολή, στους «ψηφοφόρους του καναπέ», ελεγχόμενων πολιτικών, διανοούμενων και τεχνοκρατών, κάθε είδους εξειδίκευσης και ρόλου. Μέσω των μηχανισμών που δημιουργούνται και λόγω της μειωμένης κοινωνικής αντίστασης προωθείται, στη συνέχεια, η αναπαραγωγή και επέκταση, παντού της μετριοκρατίας.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη «Δικαιοσύνη έστι το διανεμητικόν είναι το κατ' αξίαν». Το «κατ'’ αξίαν», το οποίο στον «Γοργία» περιγράφεται ως ίδια σχέση ανάμεσα στην προσφορά και την αμοιβή του καθενός, ταυτίζεται με την έννοια της αξιοκρατίας.
Αυτό, όμως, που ακούγεται ως αυτονόητο, ύστερα από όσα προανέφερα, στην πράξη δεν είναι καθόλου δεδομένο, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που κουβαλάει μια μεγάλη αρνητική παράδοση αναξιοκρατίας και πελατειακών σχέσεων, κληρονομιά κι αυτή της περιόδου της Τουρκοκρατίας, κατά την οποία φαίνεται ότι με το «μπαξίσι» και το «ρουσφέτι», διαποτίστηκε αρκούντως το γένος, ώστε αμέσως μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους να αντισταθεί δυναμικά σε κάθε προσπάθεια απεξάρτησής του. Το γεγονός αυτό συμβολίζει πρωτίστως η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, την οποία ακολούθησε η μακρά περίοδος φαυλοκρατικής διακυβέρνησης.
Έκτοτε, παρά τις θεσμικές προσπάθειες και τις πολιτικές διακηρύξεις φωτισμένων ηγετών, η αντοχή της ευνοιοκρατίας και της μετριοκρατίας και πάσης μορφής πολιτικής διαφθοράς, εξακολουθεί με ιδιαίτερη έξαρση στις μέρες μας.
Και επειδή ό,τι συμβαίνει στην κεντρική, ας πούμε, πολιτική σκηνή παραδειγματίζει και διαπαιδαγωγεί, το κακό έχει μεταφερθεί σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής δράσης, στη Δημόσια Διοίκηση, στη Δικαιοσύνη, στην Παιδεία, στα Συνδικάτα, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, κ.ο.κ.
Οι τόσο μελαγχολικές, αλλά σας βεβαιώ- ειλικρινείς αυτές, διαπιστώσεις δεν ακυρώνουν ασφαλώς τις προσπάθειες που έγιναν, τις τομές που επιχειρήθηκαν για να εμπεδωθεί η αξιοκρατία στο δημόσιο βίο, ανεξαρτήτως του βαθμού επιτυχίας και αποτελεσματικότητάς τους.
Πιστεύω ότι από όλες ξεχωρίζει η μεταρρυθμιστική προσπάθεια του Ελευθέριου Βενιζέλου, με χαρακτηριστικό δείγμα τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, που ως τότε με κάθε νέα κυβέρνηση όσοι δεν ήταν οπαδοί της, απολύονταν και συνέρεαν στην Πλατεία Κλαυθμώνος, όπου ήταν ελεύθεροι να κλάψουν τη μοίρα τους!.
Ιδιαίτερης σημασίας υπήρξε και ο νόμος για την «υπέρασπιση της τιμής του πολιτικού κόσμου» της Κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, το 1964. Είναι το περίφημο «πόθεν έσχες» που έχει εκφυλιστεί, πλέον, σε μια απλή καταγραφή περιουσιακών στοιχείων προφανώς όχι αυτών που μπορεί να μην έχουν νόμιμη προέλευση.
Το 1981, το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, με την υπόσχεση της αλλαγής.
Σημαντικό μέρος αυτής της υπόσχεσης αφορούσε στην κατάργηση του κομματικού κράτους, το οποίο είχε εδραιωθεί όχι μόνο ως συνέχεια της παράδοσης, αλλά ήταν επιπλέον και ό,τι πρόσθεσε σ’ αυτή, η ανωμαλία του Εμφυλίου και το μετεμφυλιακό καθεστώς του «παρασυντάγματος». Κυρίως, όμως, ήταν η εγκαθίδρυση θεσμών που θα διασφάλιζαν τη διαφάνεια και το δημοκρατικό έλεγχο.
Οι θεσμικές παρεμβάσεις που ακολούθησαν, κατήργησαν το διαχωρισμό των πολιτών  σε «α» και «β» κατηγορίας, ανάλογα με τα πολιτικά τους φρονήματα, ενώ ιδιαίτερα στη Δημόσια Διοίκηση, εισήχθησαν για πρώτη φορά αντικειμενικά και μετρήσιμα πρόσοντα, καθώς και κοινωνικά κριτήρια στη διαδικασία προσλήψεων στο δημόσιο, με το νόμο 1320, που εισηγήθηκε ως Υπουργός Προεδρίας ο Αγαμ. Κουτσόγιωργας, το 1982.
Όταν εφαρμόστηκε ο νόμος, διαπιστώθηκε ότι παρά την αντικειμενικότητα και το αδιάβλητο του συστήματος, τα κοινωνικά κριτήρια, όπως ο αριθμός των παιδιών των υποψηφίων υπερκέρασαν σε ορισμένες περιπτώσεις σημαντικά ουσιαστικά και τυπικά προσόντα.
Η πρώτη αυτή προσπάθεια ανακόπηκε με την αναστολή του νόμου για να αντιμετωπιστούν, υποτίθεται, οι αδυναμίες του.
Η δεύτερη προσπάθεια έγινε το 1987 με το νόμο 1735 που εισηγήθηκε ο ομιλών. Όμως μετά την πρώτη εφαρμογή του νόμου επήλθε η εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση της ΝΔ, το 1990 τον κατήργησε, υποσχόμενη ότι θα καταρτίσει άλλο.
Η μεγάλη τομή ήρθε με το νόμο 2190 του 1994. Έναν νόμο που ταυτίστηκε με τον Υπουργό ο οποίος τον εισηγήθηκε, και είναι έκτοτε γνωστός ως «νόμος Πεπονή».
Θα ήθελα εδώ να αναφερθώ με δυο λόγια, μόνο, σεβόμενος τη δυσανεξία του, ακόμα κι όταν δικαίως επαινείται, στον πολιτικό άνδρα, το φίλο και σύντροφο σε αγώνες δεκαετιών. Ο Αναστάσης Πεπονής είναι ένας αληθινός πατριώτης, ένας γενναίος μαχητής, ένας ασυμβίβαστος πολίτης. Η παρουσία του στον πολιτικό βίο της χώρας είναι μια διαρκής κατάθεση προσφοράς και ήθους.
Χαίρομαι, γιατί αυτή η προσφορά τιμάται σήμερα σ’ αυτήν την πόλη, την Πάτρα, την πρωτεύουσα της Αχαΐας, της γενέτειρας του Γεωργίου Παπανδρέου και του Ανδρέα Παπανδρέου, των δύο μεγάλων ηγετών της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης, με τους οποίους συμπορευτήκαμε και από τους οποίους εμπνευστήκαμε και εμπνεόμαστε στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη, δημοκρατική και κοινωνικά δίκαιη.
Ο νόμος 2190, δυστυχώς, από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του, υπέστη τη σφοδρή επίθεση από τις δυνάμεις του μικροκομματισμού, οι οποίες ενδημούν ως παράσιτα στο σώμα του πολιτικού κόσμου και επιζούν εις βάρος της ίδιας της κοινωνίας. Αυτή, όμως, που όχι μόνο δεν επιβραβεύει, αλλά, αντιθέτως, τιμωρεί όσους αγωνίζονται να την απαλλάξουν από αυτές. Ο νόμος «Πεπονή» στοίχισε, ως γνωστόν, στον εισηγητή του τη μη επανεκλογή του, ως βουλευτή Αθηνών.
Υπάρχει, λοιπόν, και το ζήτημα της ευθύνης των πολιτών εκείνων, οι οποίοι μπροστά σε υπαρκτές ατομικές ή οικογενειακές ανάγκες, είναι πρόθυμοι, ή έστω αποδέχονται, να απαλλοτριώσουν την πολιτική τους συνείδηση και τις ιδεολογικές τους αρχές.
Η πλήρης εφαρμογή του «νόμου Πεπονή» παραμένει, ακόμα, ζητούμενο για το ελληνικό κράτος, ιδιαίτερα μετά το 2004 οπότε και τέθηκε σε εφαρμογή η περίφημη «επανίδρυση», η οποία έχει πλέον καταστεί συνώνυμη με την παλινόρθωση του κομματισμού και της αναξιοκρατίας.
Όσοι πιστεύουμε στη Δημοκρατία, γνωρίζουμε ότι ο μοναδικός τρόπος να αναδειχθεί η ηθική της υπεροχή είναι η περιφρούρηση του αξιακού της πλαισίου, το οποίο βασίζεται στη Δικαιοσύνη, στην Ισότητα και στη Διαφάνεια. Αυτό το πλαίσιο αξιών πρέπει να αντανακλάται στη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, στις σχέσεις του κράτους με τον πολίτη και να διαχέεται σε όλες τις μορφές της κοινωνικής δράσης, στην Οικονομία, στην Επιστήμη, στην Τέχνη, στον Πολιτισμό.
Θέλω να συγχαρώ το Δήμο Πατρέων και ιδιαίτερα το Δήμαρχο, τον αγαπητό φίλο Ανδρέα Φούρα, γιατί με τη σημερινή εκδήλωση στέλνουν αυτό ακριβώς το μήνυμα, από εδώ, από την Πάτρα, σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.


ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΕΦΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ «Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΕΦΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ «Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ» (9/04/08)

«Ως Στρατιώτης, ησκύτευσες εις τον βωμόν της πατρίδος. Και ως Πολίτης εις τον βωμόν του λαού». Με τα λόγια αυτά περιέγραψε τη ζωή του Νικολάου Πλαστήρα, αποχαιρετώντας τον για πάντα στις 29 Ιουλίου  του 1953, ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Ο Νικόλαος Πλαστήρας είναι μια από τις μεγαλύτερες ηγετικές φυσιογνωμίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Μαχητής της εθνικής και της δημοκρατικής αναγέννησης της πατρίδας, έβαλε τη σφραγίδα της ασκητικής, βαθύτατα γήινης και πάντοτε ασυμβίβαστης προσωπικότητάς του στη διαδρομή αυτού του τόπου στα πιο ταραγμένα και τραγικά χρόνια του 20ου αιώνα.

Read more...

Additional information